Reisverslag 2012 Deel 5 - Watersportvereniging "Alvo"

Watersportvereniging " Alvo" Rotterdam
Gemaakt Door J.H.
Ga naar de inhoud

Reisverslag 2012 Deel 5

Reisverslagen > Reisverslagen 2012
Rotterdam-Den Haag,
Overnachtingen: (wederom) Den Bosch, (wederom) Gorinchem, Haastrecht, Gouda, Leiden, Delft
Voor ons is Den Bosch altijd een topper, zo'n mooie en leuke stad.
We hebben op heel wat terrasjes gezeten, want we troffen het daar met het weer.
Aan de Binnen-Dieze liggen veel terrasjes, de sfeer is er intiem, want allemaal smalle straten, met
smalle grachtjes, waaraan die terrasjes liggen.

We lopen daar kilometers om zoveel mogelijk te zien, en ook om weer een excuus te hebben voor het zoveelste terrasje.
En overal lekker eten, al koken we toch het meest lekker vers zelf.
We gaan een beetje vitamine vergiftiging echt niet uit de weg!
Het volgende feestje was Gorinchem, na een spannend tochtje over de Waal, om er te komen vanuit Woudrichem.
De lucht betrok toen we de oversteek naderden, eenmaal op de Waal brak het noodweer los
Regensluiers waardoor we slecht konden zien, en rukwinden.
De reddingsboei sloeg aan een kant los en bleef overeind staan, waardoor we nog minder konden zien, en er was veel beroepsverkeer.

Heftig!
Ik moest er dus uit om iets aan die boei te doen, alleen was dat heel moeilijk, want de wind stond pal op het deurtje, en de golven sloegen over het voordek.
Toch gelukt, wederom geen droge draad meer aan mijn lijf, niet alleen vanwege de regen, ook door een golf die ik recht in mijn gezicht kreeg, onder mijn capuchon door.
Wel lekker veel adrenaline!
We zijn de rivier over geduikeld en in de Lingesluis scheen de zon weer en was het net iets uit een film, zo'n overgang.
Daar zijn we een dag langer gebleven omdat we gezellig familiebezoek kregen.
Door naar de Hollandse Ijssel.

Wij wilden naar Montfoort.
In Montfoort was het een baggerzooi, dus gedoucht bij het zwembad, en door naar Haastrecht, waar de zon weer doorbrak, en we gewandeld hebben in het mooie oude dorp.
Helemaal vol, aan de graskant na de brug. In het dorp, voor de brug, niet.
Dan wandel ik weleens langs de boten om eens te zien hoe het er bij anderen toegaat.
Je kunt soms zien wie er voor een hele zomer weggaan: dat zijn die mensen met plantenbakken aan boord.
Er was er een met een mooi boeket rozen, die had misschien beter niet weg kunnen gaan.
Rozen, dat komt wel weer als we weer thuis zijn, hoewel, als ze me zien gaan ze al dood.
Wel groene vingers, alleen de rozen weten het niet.

Vervolgens naar Gouda, daar waren we al vroeg, zodat we op ons gemak de St. Jan konden bekijken.
Dat hebben we al eens eerder gedaan, die prachtige ramen bekijken, waar ie beroemd om is.
Wat een geluk weer: het orgel werd bespeeld, Bach nog wel, dat maakte het helemaal af.
Met onze vrienden een afscheidsborrel gedronken, en gelachen om de verhalen die loskwamen over onze (on)handigheden.
Vooral over het lassowerpen van de vriendin.

Ik herkende er wel wat in, soms kan ik onhandig zijn, bijvoorbeeld als iemand kijkt hoe ik iets doe.
Het lassowerpen gaat me goed af, behalve onder kritische blikken, dan voel ik me slinken. En werd ik dan maar slank, maar nee hoor, alleen klein.
Van het trapje gestort door een misstap, te gehaast geweest.
Ik greep me aan het deurtje vast, hoe stom kun je zijn, maar het was het enige binnen mijn bereik.
Het deurtje schoot los, dus niet meer te redden, en mijn rug knalde langs het slot omlaag. Bloeduitstorting op mijn schouderblad.
Toen heb ik een minuutje of 5 afleiding gezocht.

Of er zijn dagen waarop niks echt goed gaat, herkenbaar?
Er was een dag waarop ik in mijn vinger sneed, struikelde, dingen liet vallen en mijn heup stootte tot ie blauw zag.
s Avonds in de slaapkajuit (zithoogte) zei ik tegen Wim dat ik besloten had dat het zou ophouden.
En ging, om dat te onderstrepen, met een ruk zitten.
Pats, kop tegen de lamp (geen zithoogte).

Toen hebben we nog een hele tijd liggen lachen.
Dat kan dan, omdat ik ook weleens iets goed doe.
Er is nog veel meer te vertellen, maar dit wordt weer veel te lang.
Door onvoorziene omstandigheden zijn we wat eerder naar huis gegaan, en het is tijd om dit verhaal af te sluiten.
Nog geen rozen, dat moet beter kunnen :-)
Bij ongewijzigde omstandigheden:
tot een volgende keer?
Liefs en groetjes,
Carla



Terug naar de inhoud