Reisverslag 2014 Deel 4 - Watersportvereniging "Alvo"

Watersportvereniging " Alvo" Rotterdam
Gemaakt Door J.H.
Ga naar de inhoud

Reisverslag 2014 Deel 4

Reisverslagen > Reisverslagen 2014
Vaarverslag 2014, deel 4
De losse eindjes
Overnacht in: Haarlem, Leiden (altijd goed: 3 x)
Hoe aantrekkelijk Haarlem ook is, we wilden door naar Leiden.
Daar zouden we Niels en Ewa ontmoeten, en mogelijk ook Rob en Diny.
Zij hadden een beetje pech met het weer, waren daarom eerder naar huis gegaan.
Op een perfecte plek aangelegd, bij een pas geopend restaurant.
Het terras moest nog worden beplant, beetje kaal nog.
Tot onze verrassing kwamen Rob en Diny s morgens vroeg aanvaren, op een prachtige dag.
Eerst koffie natuurlijk.
Maar ja, al die koffie!
Onze nieuwe cobb bbq op het steiger gezet en roosteren maar.
Stoelen erbij, glazen vol, genieten.
Dat was het moment waarop het terras beplant ging worden.
Daarvoor waren er enorme, meer dan manshoge bloempotten neergezet, waar olijfbomen in moesten komen.
Drie mannen probeerden de boom in de pot te krijgen.
Toen dit niet lukte werden de koks en het verdere personeel erbij gehaald.
Na lang zwoegen en zweten, en aangemoedigd door ons 4en, stond de boom.
Hijgend en in gebogen houding probeerden de mannen een beetje bij te komen.
Een paar meter naar links zou ie mooier staan, riep ik.
Ik was de enige die dat vond.
Ze waren ook niet dankbaar voor onze aanwijzingen.

We hebben toch op hun gezondheid gedronken.
Een dag later terug naar Rotterdam gevaren.
Dit was onze leukste en meest relaxte vakantie tot nu toe.
Toch is thuis ook weer fijn, bij de poezen.

In september naar de Leuvehaven gevaren, voor het Shantyfestival en de wereldhavendagen.
Hoe leuk was dat!
Allemaal prachtige oude schepen, op ons en onze buren na.
De tocht ernaartoe was weer erg roerig, door de haven van Rotterdam.

De Karel Doorman en allerlei fregatten lagen in de haven, dat was interessant.
De boot ging echter zo tekeer dat ik er niet veel van gezien heb .
Die ellendige watertaxi’s ook, wat een pestkoppen zitten daar soms op!
Behalve de watertaxi’s vond Wim het wel meevallen, voor mij was het een beetje teveel, nadat we eerder op het IJsselmeer zulke heftige golven hadden gehad.
Maar oké, het is weer goed gegaan.
Hartstikke leuk feest gehad, weer met aardige, geestige mensen kennis gemaakt, wederom 2 avonden bij mensen op hun boot gefeest.
Op een gegeven moment zaten we met 16 man in hun kuip.
Toen de 17e aan boord klom begon de boegschroef een beetje omhoog te komen zei hij.
Ik overwoog om iemand te zoeken die met Wim mee terug kon varen,
ik was bang geworden voor al die deining.
Onze nieuwe kennissen dachten dat het erg mee zou vallen, want de Karel Doorman zou al weg zijn, met alle andere marine vaartuigen.
De brug zou maar eenmaal open gaan, om 10 uur.

Varend door de Leuvehaven schoten we in onze zwemvesten.
Molly weer doodongelukkig natuurlijk (Het Ding!), maar ja, voor het goede doel.
Marifoon aan: bingo!
De Karel Doorman vroeg net toestemming om los te gaan /~? Wim en ik konden elkaar alleen nog maar grijnzend aankijken.
Terug was geen optie meer.
De Karel Doorman ging zo langzaam los, daar hadden wij geen last van.
Wel een spectaculair gezicht trouwens!
Natuurlijk was er wel deining, alleen voelde ik me veiliger omdat we langs de fregatten kwamen, en er was havenpolitie enz.
We waren het enige recreatiebootje wat daar rolde en duikelde.
Sommige mannen aan boord van de fregatten wezen naar ons en keken ons na: kijk nou, dat kleine k…ehhh….rotbootje?
Minder deining dan op de heenweg, alleen kwam er wel een oploper die grote kuilen trok.
Wim heeft het gas helemaal opengetrokken om voor hem bij de sluis te zijn: we stoven de toegang naar de sluis in.
Daar werden we ingehaald door onze eigen golven, dus het duurde even voordat we stillagen.
Avontuurlijk!

Inmiddels is het alweer bijna maart en kijken we weer uit naar de volgende vakantie, we kunnen niet wachten.
Teruglezend schieten me weer grappige dingen te binnen, wat gebeurt er veel tijdens 2 maanden varen! Die aardige barmedewerker in Amsterdam, die directeur van Zwitserleven bleek te zijn bijvoorbeeld.
Last van de recessie v.w.b. het pensioenwezen, vroeg ik hem?
Gaat goed, was het antwoord.
Dat danken ze aan u zei ik: gewoon doorgaan met frituren, dan decimeer je het aantal rechthebbenden.
Vond ie een goed idee.
Leuke man.

En in Steenwijk: we wilden een jerrycan, 10 liter, zonder kraantje (kwetsbaar om op te bergen), maar met schenktuit (handig om watertank bij te vullen als we met de boot niet bij het watertappunt kunnen komen).
In Steenwijk is een gereedschap enz. winkel langs de kop van de haven.
Warme dag, boodschappen gedaan, terugwandelend toch maar even gaan kijken naar een jerrycan.
In de winkel zagen we halflege schappen, zonder 10 liter jerrycan, dus op zoek naar een verkoper.
Er liepen 2 hypernerveuze, beetje warrige oude mensen rond, het leken wel 2 eendjes die samen rond de voerplek liepen.
Samen vroegen ze wat we zochten?
Nee, de 10 liter stond er niet, o jee, en ze konden niet bestellen want ze namen de zaken waar voor hun zoon, die op vakantie was.
Ahaaaaa.

Wij weer weg.
We hadden veel plezier in het naspelen van de oude mensen.
Wim zei: ga jij maar lekker op vakantie hoor jongen, intussen helpen wij jouw zaak wel naar de kl*ten.
Toen we alweer een eind weg waren werden we ineens geroepen.
Aan de overkant sprongen twee spastische gummikikkers op en neer: ze hadden er toch nog een gevonden, achter!
Wim terug, wat kan er uiteindelijk misgaan.
Ik door naar de boot.
En ja hoor, Wim kwam terug met de 10 liter jerrycan.
Zonder schenktuit, met kraantje.
Toen ik hem lichtelijk verbijsterd aankeek zei hij: ze waren zo aardig……
Bedankt voor de leuke reacties, die waardeer ik zeer.
En misschien tot de volgende reis?

Liefs en groetjes,
Carla Harzing

carla0524@hotmail.com







Terug naar de inhoud