Reisverslag 2015 deel 1 - Watersportvereniging "Alvo"

Watersportvereniging " Alvo" Rotterdam
Gemaakt Door J.H.
Ga naar de inhoud

Reisverslag 2015 deel 1

Reisverslagen > Reisverslagen 2015
Vaarverslag vakantie 2015, vanaf 7 juni
Overnachtingen: Leidschendam, Leiden, Haarlem (2 x) Amsterdam (2 x), Weesp (2 x), Loenen a/d Vecht (2 x), Weesp centrum, Almere
Hallo allemaal,
Deze keer weten we niet hoelang we op vakantie zullen gaan.
Zolang het leuk is, zolang het goed gaat.
Naar het noorden, het liefst via de randmeren.
Hectische voorbereidingen achter de rug.

Prettig: een nieuwe koelkast gekocht, een compressor.
Bij Kok watersport gekocht, op demodag.
De verkoper zei dat de koelkast niet meer in het grijs leverbaar was, hij wist niet waarom niet.
Ik wel, zei ik, dat is vanwege 50 tinten grijs, daar willen ze liever niet mee geassocieerd worden.
Prompt liet hij het vriesvakje zien en zei dat hier de ijsblokjes gemaakt konden worden die we daar dan voor nodig schijnen te hebben.
O mooi, zei ik, en er is ook nog plaats voor het zweepje!
We hebben een mooie, zilverkleurige compressorkoelkast nu.
Daar hadden we nog geen ervaring mee, maar hij doet het uitstekend, het ijs tinkelt weer feestelijk in de glazen.
Er zit een blauw lichtje in….in een koelkast?
Waarom in godsnaam blauw?
Op deze manier kan ik mijn aderen toch niet vinden??
Daar doet het sterk aan denken, de verlichting in openbare toiletten.

De eerste paar dagen moest ik weer even wennen, mijn angsten opnieuw overwinnen ook.
Die zijn er nog, in het begin.
Wim is weer geduldig met me, dat helpt, het gaat een stuk beter nu.
Bij het uitvaren, op de Zwet, gaf ik gelijk het roer over aan Wim toen de eerste beroeps naderde, (net als vorig jaar).
Even mijn ogen druppelen, zei ik tegen Wim.
Die houden we erin!
Elke keer als het even spannend wordt, ga ik even mijn ogen druppelen.
Op het smalle stuk Zwet kwam er zowel een oploper als een tegenligger.
Ik vroeg aan Wim wil je even gas bijgeven?
Anders krijg ik wel erg natte ogen, en volgens de oogarts kunnen mijn oogproblemen niet met water opgelost worden…..
Dit gedoe is grotendeels over, ik krijg er weer vertrouwen in.
Behalve als we het Amsterdam-Rijnkanaal over moeten dan.

Haarlem met mooi weer…druuuuuk…..maar gezellig!
Amsterdam was weer een groot feest, de kantine was open en er waren weer erg leuke mensen.
Veel gelachen, mailadressen uitgewisseld, afgesproken dat we laten weten wanneer we er weer zijn op de terugweg, en helaas een dag te lang gebleven.
Nu moesten we dus weer op maandag het A.R. kanaal over.
Wim wist hoezeer ik ertegenop zag, vanwege vorig jaar, toen een boot de doortocht blokkeerde.
Tot vlak voor de oversteek dacht hij nog dat ik het niet zou doen.
Dat dacht ik zelf ook, al heb ik dit niet gezegd.
Hij had voor zichzelf al besloten om me niet onder druk te zetten, maar eventueel om te keren.
Wachtend voor de brug Driemond golfde het al vrij heftig, en zagen we de ene na de andere grote boot boven de kades uitsteken.
En die gaan hard.
Voor een bang mens ben ik best dapper, dus toch op de punt gaan staan om te kijken of we over konden.
Dat konden we niet.
Om uiteindelijk over te kunnen tussen de naderende schepen moesten we snel varen.
Dat kan niet als er golven zijn die je aan de zee doen denken.
Snel naar binnen vanwege de hoge golven, Wim zo hard mogelijk gevaren.
Losse spullen weer opgeraapt, alles was nog heel.
Onmiddellijk veel wijn gedronken.

We brachten een aantal dagen zoek op die prachtige Vecht, vanwege de harde wind.
Zo konden we er niet uit, bij Muiden.
In Loenen naar de sluis gewandeld.
Die geeft toegang tot de Loosdrechtse plassen.
Er is een rommelwinkeltje bij, en je kunt er wat drinken terwijl je naar de bootjes kijkt.
Er kwam een vrouw bij me zitten, ze had een accordeon bij zich.
Wim was binnen, we zaten er met z’n tweeën.
Ze vroeg of ik er bezwaar tegen had als ze muziek maakte?
Nee hoor, fijn juist, zei ik.
Ze liet me een filmpje van haar hond zien, op haar smartphone.
Bekend gezicht, dacht ik, en bekende stem….maar waarvan?
En wat wilde ik horen, Franse chansons?
Ja graag, daar hou ik wel van.
Ze vertelde steeds iets over zichzelf, en was ook belangstellend naar ons.
Naderhand alle brokjes informatie aan elkaar gelijmd: het was Anne van Egmond, radiopresentatrice sinds een jaar of 40.
Ze vroeg of we nog eens kwamen, want ze speelde iedere dag bij de sluis?
Behalve op zaterdag, dan heeft ze uitzending.
Bijzondere ontmoeting met een charmante vrouw.

Toch teruggevaren naar Weesp, we willen immers naar de randmeren zodra het wat minder hard waait.
In Weesp was een feestje met live muziek, in café “De natte krant”.
Gelukkig leuke muziek.
Eenmaal in bed ging het hard regenen, met windvlagen.
Normaal hoor je dan de golfjes tegen de slaapkajuit klotsen, een hard, maar duidelijk geluid.
Deze keer hoorden we blubblubblub……dit vind ik verontrustend, zei Wim.
Nader onderzoek wees uit dat we konden gaan slapen zonder reddingsvesten.
En Wim slaapt dan ook gelijk.
Hij wel.

Vanuit Weesp naar Muiden, s ochtends vroeg, en de randmeren op.
Windkracht 4, uit de verkeerde richting.
Het was weer aardig ruw, al vond Wim het wel meevallen.
Ik bleef beneden en raakte in paniek, en Wim is omgedraaid.
s Middags draaide de wind, dus nogmaals uitgevaren.
Ik had wel een pilletje geslikt, ook ik wil de randmeren op, en ik wil zeker geen spelbreker zijn.
Het water was minder ruw.
Na verloop van tijd vroeg Wim of het wel ging?
Ik heb geen idee, zei ik.
In het begin zat ik daar verstijfd, ik kon zelfs mijn ogen niet druppelen.
Te weinig druppels ook, voor zo’n tochtje.
Deze keer was ik boven blijven zitten, dat maakt veel uit.
Om Wim een idee te geven hoe het is beneden, vroeg ik hem om eens beneden te gaan zitten, toen we op een ruw stukje zaten.
Inmiddels was ik zover dat ik durfde te bewegen, en het roer over kon nemen.
Het is net of het water aan alle kanten op je afkomt, zei hij ook.
Ontspannen, maar doodmoe (ik) kwamen we aan in Almere.
Deze keer ben ik onderweg maar alvast begonnen met de wijn.

De gemeentehaven in Almere ligt in een kom, waaromheen allemaal restaurants met terrassen.
Gezellig vakantiesfeertje.
Dat was gelijk over toen we gingen douchen: een piepklein hokje met een sensordouche.
Toegang met een code, die had Wim bij zich.
Hij liet mij binnen, in de damescel.
Stom, stom, stom.
Altijd zelf blijven denken, Car.
Eenmaal binnen bleek ik mijn badslippers niet bij me te hebben.
Gatver!
Eruit om ze te halen ging niet, want die code, en Wim was al opgesloten in zijn eigen cel.
Het was er wel schoon, en ik was de eerste, dus toch douchen dan maar.
Het hokje is zo klein dat kleding en handdoek over de deur moeten worden gehangen.
Het was koud, dikke kleding dus, en dat dondert dan allemaal weer van zo’n deur.
Schoenen omgekeerd op de vloer, onder de deur door, anders wordt het soppen.
Zo leuk, vakantie 
De douche en ik begrepen elkaar niet.
Hij ging uit op door het kreng zelfgekozen momenten, dan kreeg ik hem niet meer aan.
Terug naar de wasruimte dan maar, in mijn blote kont, en hup, weer een muntje erin. (Wie bedenkt dit: de muntautomaat buiten je blote, rillende bereik plaatsen??)
Afdrogen en aankleden waren heel avontuurlijk: toen ik me afgedroogd had, met veel moeite, en ik mijn verse ondergoed aanhad, begon de douche spontaan te lopen.
Werd het lachen of huilen?
Het werd lachen, toen ik uitgescholden was.

Liefs en groetjes,
Carla Harzing
carla0524@hotmail.com

Terug naar de inhoud