Reisverslag 2017 Deel 1 - Watersportvereniging "Alvo"

Watersportvereniging " Alvo" Rotterdam
Gemaakt Door J.H.
Ga naar de inhoud

Reisverslag 2017 Deel 1

Reisverslagen > Reisverslagen 2017
Vaarverslag 2017, vanaf woensdag 14 juni.
Overnachtingen: Voorburg, Westeinderplassen (3 x), Weesp, ‘t Raboes (monding van de Eem, bij het Eemmeer) (2 x), Amersfoort ( 5 x), het Harderbos, Ketelsluis, Marina Schokkerstrand, Emmeloord, Lemmer.

Wim en ik zijn weer vertrokken richting het noorden, op woensdag 14 juni.
We hebben geen duidelijke bestemming: de reis is het doel.
We genieten weer.
Wel met weer een grotere zak medicijnen .
Wat is er toch altijd veel voor te bereiden!
Alleen al het uitzoeken van kleding kost dagen.
Ik ben wat afgevallen, dus alles moest opnieuw gepast.
Dat waren blije momenten!
Broeken die lagen op de stapel “Eerst Afvallen” passen me.
Leuke shirtjes en bloesjes van de stapel “
Je Weet Maar Nooit”, die nu goed staan.
Nieuwe stapels gemaakt:”
Nog Een Paar Kilo Car”, en “Misschien Kom Je Hier Nog Ooit Aan Toe”.
De stapels “Vlaag Van Verstandsverbijstering” , “Wat Ging Er Door Je Heen Toen Je Dit Kocht”, en “Hier Zijn Vast Ook Therapieën Voor” en de stapel “
Dit Lukt 20 kilo En 20 Jaar Geleden” zijn naar de kerk gegaan.
De stapel “Wat Een Gek Zeg” heb ik weggegooid, als de kledingstukken van katoen waren gebruikt Wim ze nu als poetslap voor de motorkamer.

Ik kan niet tegen hitte.
Om de zon (hahaha) van de ramen te houden hebben we een paar ideeën langs zien komen.
Het beste idee was nog zonwerende stof op maat maken met zakjes waarin met de hand magneetjes moesten worden ingenaaid.
Die moeten dan buiten worden vastgeklikt.
Een vriend zorgde voor de supermagneetjes (dank je wel, Herman).
Ik heb de schermen gemaakt aan de hand van een foto van de boot.
Was ik nou maar handig!
Twee dezelfde gemaakt, helaas niet gespiegeld.
Het resultaat is een enigszins ongelijk geheel, ook al omdat de naaimachine het begaf.
Met de hand afgemaakt dus, op de boot.
Het ongelijke valt niet zo op.

Het werkt goed trouwens, nog beter dan de al aanwezige jaloezieën.
De magneetjes zijn zo krachtig dat ik overal aan blijf hangen als ik ermee door de boot probeer te lopen.
Taktak hoor je dan, ik beweeg dan nog langzamer  en dat is alleen nog binnen.
Het bevestigen aan de kant van het water is heel avontuurlijk: Wim kruipt over het dak met een scherm in zijn hand…..taktaktak op de verkeerde plekken.
Dan hangt hij over het dak en bevestigt de magneetjes aan de kant waar hij bij kan.
Vervolgens steek ik mijn arm door het patrijspoortje van het toilet, kan niet zien wat ik doe, ben verder onzichtbaar, trek het scherm op zijn plek en plak het vast.
Taktak doen de magneetjes ook aan elkaar.
Het lijkt me een verborgen camera aangelegenheid.

Het is rustig op het water, we kunnen overal waar we willen aanleggen een plekje vinden.
Op de Westeinderplassen vonden we een heel mooie plek aan een eilandje.
Geen faciliteiten, wel een bord waarop allerlei verboden.
De grappigste vond ik deze: wij mogen ons er niet ontlasten.
Stof tot nadenken……wie doen dit dan??
(Dat zou ik niet eens kunnen want ik kan niet hurken, al zou de nood nog zo hoog zijn. Hoe jammer; zo’n bord prikkelt).
Mensen die in een motorjachtje varen hebben een toilet aan boord, die dus niet.
Mensen die daar in de buurt wonen en met een sloepje varen gaan gewoon even naar huis toch?
(Of hebben ze het hier over psychische ontlasting?
Voor de zekerheid heb ik daar maar niet gehuild).
Tip voor de Gemeente Aalsmeer: naast de palen met hondenpoepzakjes ook palen met mensenpoepzakjes plaatsen.
Het ellendige A.R. kanaal hebben we expres op zondag genomen en het was een stuk rustiger.
Ik ook, met een pilletje.
Er waren net een paar vrachtschepen voorbij gegaan dus blijft het een klotsbak, voor recreatieboten. Voor de brug Driemond even aanleggen ging lastig met al dat geklots.
Twee vrouwen zaten daar lekker in het gras en schoten toe om mijn touw aan te pakken.
Het leek ze zo leuk, een vaarvakantie.
Dat is het, zei ik, maar niet hier, ik ben altijd bang voor deze oversteek.
Nou, zeiden ze, ga maar gerust hoor, als er iets gebeurt zijn wij er om je op te vangen.
De wereld is vol vriendinnen!
Waarom ben ik nou niet gewoon lesbisch?

Bij Muiden het stukje IJsselmeer op ging goed, speciaal toen we op koers waren en de eilandjes voorbij.
De eerste keren dat we gingen varen maakte ik me bezorgd over de watervogels die voor de boeg kwamen.
Die ”spoelen” voor de boeg weg, het heeft even geduurd voordat ik daar vertrouwen in kreeg.
Het is niet mogelijk ze te overvaren, al zou je dat willen (huh?).
Toch kwamen we op de randmeren een volledig uit elkaar gevallen zwaan tegen.
Wat is daar dan mee gebeurd?
Er waren zoveel onderdelen, wilde je daar nog iets van maken moest er een wel heel goede modelbouwer aan te pas komen.
Bij zwanen extra sneu omdat ze levenslang bij elkaar blijven.
Zouden ze dan nog een andere partner zoeken of is dat een typische mensengedachte?
Aan een bioloog vragen dacht ik.
Prompt kwam ik in Weesp Midas Dekkers tegen, niet heel gek want hij woont daar.
Niks gevraagd.
Acuut geval van een mond vol tanden.
Ik lees hem graag en veel maar hij kan nogal scherp zijn, dat nodigt een spontane vraag niet zo uit.
Wat komen we veel zwanen tegen trouwens!
Nog weinig boten.

In Amersfoort lagen we weer op onze favoriete allerlaatste plek, zover mogelijk in de stad, vanwege de gezelligheid en de kortste route naar het centrum.
Wel de langste route naar het sanitair.
Vertelde ik vorig jaar dat de wasmachine, de droger en de trapleuning waren gestolen, dit jaar vertelde de havenmeester dat ook de ledverlichting was gestolen!
Nu was alles er weer, deugdelijk beveiligd denken ze nu nog.
Een bodemprijs: 1.10 per meter, inclusief water, stroom, wasmachine en droger.
We hebben er gelegen toen het snikheet was, te warm om naar de stad te lopen, we kwamen niet verder dan de brouwerij  . Toch die tijd maar benut om een paar wasjes te doen.
100 meter lopen en 2 trappen verderop.
Dat is een hoop moeite voor een schone onderbroek!
Na de hitte hebben we nog fijn door de stad gewandeld.
Bij het bezichtigen van een kerk hoorden we muziek, daar ging ik naartoe, Wim zou rustig de kerk bekijken.
Het bleek een korte kerkdienst te zijn met mooie muziek erbij van een celliste en een pianist/organist.
Wat ben ik een bofkont dacht ik, totdat er een hervormde dominee kwam opdraven.
Ontsnappen was onmogelijk: er waren slechts een paar mensen.
Wim kwam mij halen maar werd ook gevangen genomen.
Uiteindelijk vonden we het een mooi en ingetogen rustmoment.
Alles is zo langzaamaan al geschreven denk ik bij ieder vaarverslag, dus ik stop ermee neem ik me dan voor .
En kijk nou toch weer eens, het lijkt wel een verslaving want er is nog veel meer, ik kan er niet mee ophouden.
Wel voor even.
Geniet van de zomer!
Liefs en groetjes,
Carla Harzing.

carla0524@hotmail.com

Terug naar de inhoud