Reisverslag 2017 Deel 2 - Watersportvereniging "Alvo"

Watersportvereniging " Alvo" Rotterdam
Gemaakt Door J.H.
Ga naar de inhoud

Reisverslag 2017 Deel 2

Reisverslagen > Reisverslagen 2017
Vaarverslag 2017, 2
Overnachtingen: Lemmer (8x, wegens omstandigheden), Bolsward (2x), Easterlittens (huh??), Wommels (huh??), Franeker
Van Amersfoort naar Het Harderbos, via sluis De Blauwe Dromer/Lovink heb ik alleen gevaren.
Zo’n uurtje of 5 a 6.
Wim ging een klusje doen in de boot, onderweg.
Om onduidelijke redenen weigert de vonk van de ingebouwde koelbox.
Ik heb hem voornamelijk gezien met zijn kont omhoog, om aan de koelbox te werken.
Het Nulder Nauw was rustig, het Wolder Wijd minder.
Af en toe riep ik hou je vast, tegen Wim zijn kont, dan hield ’ ie ‘em wat steviger in balans.
We pakten deze route omdat ik zo vreselijk graag de ijsvogeltjes weer wilde zien.
Vorig jaar hebben we er daar onverwachts wel een stuk of 5 gezien.
Geen ijsvogeltjes.
Honderden andere vogels, ze zongen prachtig.
Hun enige fout was dat ze geen ijsvogeltjes waren.
Dat kon ik nog door de vingers zien.

Door naar de Ketelsluis, de omgeving hysterisch afgezocht naar die stomme ijsvogeltjes.
Daar overnacht ivm de wind, net als vorig jaar.
In de bosrand aan de overkant zouden reeën zitten, die zich dan horen te laten zien in de schemering.
En ik ken mijn rechten.
Met mijn neus tegen het raam geplakt urenlang op de hertjes gewacht…..ook niks.
Toen het te donker werd om nog te fotograferen riep ik gefrustreerd naar Wim dat, als Bambi nu nog zou komen, hij een tennisbal tegen zijn kop zou krijgen.
Dat vond ik zelf erg kinderachtig; Wim lag in een hoekje te lachen.
Vroeg of ie mee mocht doen.
Zo beleefd zie ik hem graag.
Niet gewoon maar aannemen dat hij mee mag doen als ik dieren ga mishandelen.

De dag erna de sluis door, heel vroeg ivm de aantrekkende wind.
Hoe vreselijk was het op het Ketelmeer! Wim probeerde langs het eiland te komen, alleen kwam de wind juist naar het eiland toe.
Je kunt het eiland invaren, er wordt wel geankerd.
Wim deed dat uiteindelijk omdat er ook nog een vrachtschip aankwam.
Dat zou net teveel kunnen zijn, voor mij was het dat allang.
Aanleggen om te wachten tot het allemaal wat minder wordt kan daar niet, wij er weer uit.
Het is nog maar een klein stukje, probeerde Wim me gerust te stellen.
Voor jou wel, zei ik.

Eenmaal overgestoken, zigzaggend vanwege de golven, Marina Schokkerstrand ingeschoten.
Ik had al opgebeld om te vragen of er plaats was, ik kon goed doen alsof ik niet ontoerekeningsvatbaar was en we kregen een mooie plek.
Wat grijns je nou, vroeg Wim?
Kijk even hoe de boot hier schuin tegenover heet??
IJsvogel.
Toch nog een ijsvogel gezien.
Heb er een foto van gemaakt.

Door naar Emmeloord, alleen om te overnachten en boodschappen te doen.
Via de sluis dichtbij Vollenhove, omdat we dit nog nooit gedaan hebben.
Emmeloord heeft niets ouds, toch een aardig en groot winkelcentrum en mooie aanlegplaatsen.
De vaarweg is prachtig!
We hebben er ganzen gezien die ik nog niet kende, ik zag ze ook niet in het vogelboek.
Slim waren ze niet: ze lieten zich steeds bijna inhalen door ons maar gingen dan rennen over het water, totdat we er weer waren.
Jezusganzen noemde ik ze.
Niet gecheckt of het water in wijn veranderd was.

Op vrijdag kwamen we aan in Lemmer.
Sluiswachter: wilt u doorvaren naar het centrum?
Dat wilden we.
Op een heerlijke plek nog een laatste vrije plaats, want een toeristisch knooppunt en erg populair.
Allemaal kleine winkels en terrasjes.
Wat is Lemmer mooi en gezellig met al die oude panden!
Daar wilden we wel meer van zien.
Wij op zoek naar het centrum.
De ene zijstraat na de andere ingelopen, uiteindelijk maar aan een Lemming  gevraagd waar dan?
Dit ís het centrum, zei zij.
Wel lekker overzichtelijk denk ik dan maar.
Zaterdag braderie op de kade.
Bij ons een Peruaan naast de boot.
Dat betekende de hele dag El Condor Pasa.

En geen ontkomen aan ook nog…...omdat Wim keihard met zijn onderrug op de metalen rand van het kajuitdeurtje is gevallen, toen hij het trapje af wilde.
Hij bleef eerst liggen. Kermend.
Vreselijk.
Zolang hij bleef kermen was hij bij kennis realiseerde ik me.
Ik kon er niet door om hulp te halen omdat hij in de doorgang lag.
112 Bellen dus, maar hij ging juist proberen of alle ledematen nog konden buigen.
Dat konden ze.
Daarna draaide hij op zijn zij, nog wat later ging hij op handen en knieën zitten.
Niks gebroken, enorme pijn.
Ik naar de brugwachter, om hulp.
Eerst even mijn moeder bellen, zei ze.
Moeder bellen???
Nu, dacht ik???
Moeder bleek de havenmeester te zijn.

Attsje, de brugwachter, gelijk met mij mee en eerste hulp verleend, als BHV’er.
Wim kon niet aan wal, er is een arts aan boord geweest, al met wat Tramadol.
Zij moest zich melden bij Attsje, want geen parkeerruimte ivm die braderie.
Attsje bracht haar verder. Wim ziet er veel jonger uit dan hij is, de arts vroeg dan ook of zij hier echt bij de juiste persoon was?

En mocht zij nog even de geboortedatum controleren?
Zij keek naar mij voor bevestiging.
Het gekneusde gebied was op nierhoogte en moest in de gaten worden gehouden.
Wat zijn wij goed, vriendelijk en betrokken geholpen door brugwachter en havenmeester, in Lemmer!
Door meer medewerkers trouwens, ook die van het sanitair gebouw bijvoorbeeld.
Vriendinnen en vrienden hebben aangeboden om boodschappen voor ons te doen, of om de boot ergens anders naartoe te varen o.i.d. ; hartverwarmend!

De eerste dag kwam Attsje om het half uur kijken. Kun je wel bij de brug weg, vroeg ik?
Ja hoor, zei ze, nood breekt wet.
Bovendien zijn de scheepjes waterdicht, zei ik nog.
’s Avonds is zij naar de avondapotheek geweest om Tramadol te halen, in Emmeloord of Heerenveen.
’s Ochtends vroeg stond ze weer naast de boot, met Tramadol en een bezorgde blik.
Ze vertelde dat ze eerst niet kon slapen, want “hoe moesten die mensen nou slapen?
Hadden zij ze niet naar bed moeten helpen”?
Ik was zeer geroerd.

Haar moeder, Wieke, kwam ook regelmatig langs, we hadden veel gesprekjes, die werden steeds leuker.
Na een paar dagen drongen Attsje en Wieke er bij Wim op aan om te proberen uit de boot te komen.
Zij zouden hem wel komen halen.
Met z’n tweeën, met mij mee 3, zouden we hem wel op de wal krijgen dachten ze.
Wim schrok zich rot, worstelde zich die dag moeizaam alleen op de kade en kreupelde naar Attsje op de brug.
Bijna een week later nogmaals naar een huisarts geweest in Lemmer en we konden weg, mits in de bewoonde wereld. Probleem was dat Wim nog niets kon, ook niet sturen.
Zitten en lopen gingen wel beter, zitten niet goed genoeg om naar huis te reizen.
Dat was namelijk mijn voorstel.
Bloemen gekocht, bedankkaarten geschreven, afscheid genomen, de leidinggevende van de havenmedewerkers gemaild met onze bevindingen.……we waren het gedwongen stilliggen zo zat dat ik de stoute schoenen heb aangetrokken en ben weggevaren, met Wim als passagier.

Precies een week na de val vertrokken we richting Bolsward.
Daarvoor hebben we gekozen omdat daar ook hulp bij de hand is, zo nodig, en omdat Niels en Ewa ons wilden opzoeken, het liefst in een leuke plaats.
Dat werd een fijne dag met ons 4en.
Het varen ging goed, op het Slotermeer na, daar kreeg ik ineens de zenuwen. 3 Kilometer, dat lijkt niet veel op een afstand van plm 50 kilometer, maar….. 
Bolsward weer gezien, wasjes gedraaid en los maar weer richting Leeuwarden.
Ook een wondermooie tocht, binnendoor.
Ik nam een foute afslag , we kwamen erdoor in het paradijs.
Het paradijs bleek Easterlittens te heten.
Wat een heerlijke fout!
We pakken de vrolijker draad weer op, tot volgende keer??
Liefs en groetjes, Carla





Terug naar de inhoud