Reisverslag 2017 Deel 5 - Watersportvereniging "Alvo"

Watersportvereniging " Alvo" Rotterdam
Gemaakt Door J.H.
Ga naar de inhoud

Reisverslag 2017 Deel 5

Reisverslagen > Reisverslagen 2017
Vaarverslag 2017, 5, nog wat losse eindjes
Overnachtingen: Haarlem (3x), Lisse, Leiden (4x)

Een paar leuke namen: een grote boot met de naam Brave Hendrik.
Het bijbootje:Kwaaie Kee.
Een woonark genaamd Proud Mary, een zeilbootje ervoor met de naam Grutske Marie (of had ik deze al gemeld??
We komen er vaker langs onderweg naar Amersfoort).
Een mooie grote zeilboot met de naam OH LA LA.
Nog een groot schip: Them again.
Geweldig. (Misschien leuker nog: Oh no, not them again)?
In Winschoten een motorboot met de naam Berend Botje….wedden dat ie uit Zuid Laren komt?
Ja hoor, gecheckt.

Weesp. Wim was er niet. Wij lagen op onze favoriete laatste plek, alleen buren een stuk verderop.
Er liep een man over de steiger, ritste zijn broek open en plaste mijn richting op.
Zomaar, richting de Vecht, met zijn rug naar de straat, met zijn gezicht naar mij.
En dan heb ik het alleen nog over zijn gezicht .
Ik heb een studie van hem gemaakt; hij kwam maar niet uitgeplast, er kwamen allerlei merkwaardige handelingen aan te pas. Na zijn demonstratie liep hij weer terug, hij lag daar gewoon ook met een boot?!
Wat betekende deze actie, behalve dat hij nodig moest plassen??

Iets dergelijks ook in Haarlem, Wim was toen wel op de boot.
Twee jonge mannen en een vrouw die er wat verwaarloosd uitzagen, zaten veel alcohol te drinken in het plantsoentje naast de steigers.
Die gingen ook gewoon open en bloot zitten of staan plassen, nauwelijks afgewend.
Dat was minder een demonstratie, meer hoge nood.
Mij maakt het verder niet uit trouwens, het ziet er een beetje armoedig uit.

Met windkracht 5 van Amsterdam naar Haarlem gevaren, via het Noordzeekanaal.
Eerst Amsterdam door en het IJ op, helemaal leuk.
Dit deden we voor de 2e keer, prima te doen.

In Spaarndam moet je betalen voor de sluis, dat kom je zelden tegen, een beetje gek.
In Haarlem op een mooie en rustige plek gelegen aan een steiger, niet ver van Teylers museum.
Dat hebben we bezocht, + het Haarlems museum (weinig bezoekers, wat jammer. Ook leuke dingen voor kinderen) + het Frans Halsmuseum.
Hoe mooi is dat?!
De gebouwen op zichzelf zijn al prachtig, net als de sfeer.
Eindeloos door Haarlem gedwaald, mooi weer, geen haast.
Een item in het Haarlems museum: de zorg, toen en nu.
Interessant! Stukje tekst: In de 16e eeuw verhuizen de “uytsinnighe en andersins ellendige persoonen” naar het Leprooshuis (het Dolhuys) buiten de stad, waar ook pestlijders, melaatsen en syfilispatiënten zijn ondergebracht onder slechte omstandigheden…..die kant niet weer op, svp!!

In Leiden hebben we net zo eindeloos gewandeld, ook s avonds. Veel buitenleven daar, veel jongeren, terrasjes s avonds ook nog druk, reuring.
De hortus wilde ik graag nog een keer zien, dat gedaan dus.
In een gebouw dat eruitziet als een orangerie naar binnen gelopen vanwege de vele orchideeën.
Een chagrijnige serveerster schoot gelijk op ons af: kwamen wij voor de bruiloft?
Nee, zei ik, voor de scheiding, zijn we te vroeg?
Ze werd niet blijer van ons.
Nog uitgelegd dat we op de mooie orchideeën afkwamen, maar nee, we mochten niet kijken.
Er was verder nog niemand. Het bruidspaar dus ook niet gezien.

De Haarlemmerstraat was opgebroken, een drukke winkelstraat.
Een winkeltje in ritssluitingen had een bord buitengezet: excuses, wij zijn geopend……..
Hier word ik een beetje wazig van in mijn hoofd.
Sorry dat de winkel geopend is?
De ritssluitingen?
Doe ik iets verkeerd?

In Leiden (en in Haarlem) moet ik Wim steeds voor aanstormende fietsers wegtrekken; hij hoort ze niet aankomen. Wat wordt daar hard gefietst!
Ze storten zich overal door- en overheen, deze kamikazefietsers.
Waarschijnlijk vinden de fietsers ons kamikazevoetgangers.

Zag ik er vorig jaar uit alsof ik vlektyfus had; dit jaar is de builenpest mijn deel.
Toen Wim nog veel zorg nodig had, stootte ik me regelmatig aan het onderstel van de stuurstoel als ik die op de slaapkajuit hees om plaats te maken voor een gemakkelijke stoel voor Wim.
Zwaar!
Blauwe plekken op heupen, benen en armen.
Vervolgens werd ik gestoken door een of ander klein kreng, nooit eerder zo’n beest gezien( iets kleiner dan een vlieg, zwart met wit??
Iemand??): een opgezette linkervoorvoet, rechterenkel en linkerarm.
Door de nare dingen die we helaas meegemaakt hadden zag ik er ook een jaar of 10 ouder uit.
Het leek wel of ik mijn gezicht in een turbo handendroger had gestopt.
De schade is inmiddels weer redelijk hersteld.
Denk ik.
Weet je wat?
Laat me maar in die waan .

De tocht was zo mogelijk nog mooier dan die van vorig jaar.
Ik weet het, dat zeg ik ieder jaar.
Die kant op zouden we volgend jaar wel weer willen, dan ook een stukje Duitsland erbij.
Daar waren we nu ook, bij de grens, maar we wilden op dat moment liever de rust van het vertrouwde ipv nieuwe avonturen. Goedkoop gebunkerd daar en weer omgedraaid.

Aan de andere kant…..Wim hoopt volgend jaar zijn 80e verjaardag te vieren.
Hij zou graag eens naar André Rieu gaan.
De happening meemaken.
Misschien toch maar naar het zuiden dan?
Weer eens in Maastricht liggen voor een paar dagen?
Aantrekkelijk idee! Kunnen we misschien toch nog naar het noorden daarna, we zien wel, het zuiden is ook mooi.
Begin augustus willen we in de Doeshaven zijn voor een veelbelovend lustrumfeest van de Doerakclub.
Eenmaal thuis was het stil, zo zonder Molly.
Gelukkig hebben we Tijgertje nog, oftewel Tante Tuttebel.
Als zij opgewonden is “roept” ze steeds echwaar echwaar echwaar?
Ja, het is echt waar, sus ik haar dan.
Ze klinkt alsof ze zich dat verbijsterd afvraagt.
Ze heeft er een variatie op: echwel, echwel.
Zie je wel, zeg ik dan, je weet het antwoord zelf. Ouwhoe….”zegt“ ze dan soms.
Lief poesje, maar een beetje dom; ze kan de T niet uitspreken.
3 Lettergrepen: ze kan het niet.
Ook de R na de oe geeft een probleem.
Van de 5 diertjes nu alleen zij nog over, ook sneu voor haar.

Twee veelgestelde vragen: Hoe gaat het met Wim inmiddels?
Vrij goed, hij is tevreden.
Hij wil wel proberen van de pijn in zijn arm af te komen door een operatie.
Even afwachten, gelukkig kunnen we elkaar helpen.
Willen wij opnieuw een hondje?
Dat weten we nog niet.
We missen Molly vreselijk.
Eerst proberen we te wennen.
We ervaren nu dat we meer vrijheid hebben.
Kunnen gaan en staan waar,wanneer en hoelang we willen.
Dat voelt nog vreemd, went nog niet.
Misschien komt er een lief hondje op ons pad.
Dan beslissen we op dat moment of we dat pad nemen, of een ander.
Misschien een wat serieus laatste vaarverslag, door de omstandigheden.
Toch gaat het vrij goed met ons.
Hartelijk bedankt voor het reageren en het meeleven deze reis. Tot een volgende keer???
Liefs en groetjes,
Carla Harzing carla0524@hotmail.com

Terug naar de inhoud